Kleurenblind 1

Alsof de muur in Berlijn werd neergehaald, zo voelde het toen ik vanmorgen om 6.00 uur aan de buis gekluisterd zat. Wat een euforie. Wat een emotie. Hoe mooi is het om naar het geluk van anderen te kijken en het dan zelf ook te voelen.

Toen ik mijn oudste zoontje (8) wakker maakte en hem de symboliek uitlegde van deze historische verkiezing, vertelde hij iets over zijn beste vriend. Zijn beste vriendje heeft een zwarte vader en een blanke moeder. Hij had pas geleden een film gezien, waarin een zwarte man werd vermoord, omdat hij verliefd was op een blanke lerares. En dit vriendje begreep niets van de haat. Hij is immers een product van liefde. Mijn zoontje vertelde, dat zijn vriend hier heel erg om moest huilen. Samen hebben we naar de herhalingen van de toespraken gekeken. Zoonlief was heel blij voor zijn vriend.

Aboutaleb; hij heeft geen campagne kunnen voeren en is niet gekozen. Wellicht maakt dit, dat hij niet met open armen ontvangen is in Rotterdam. Maar eigenlijk denk ik, dat wij (de Nederlanders) het ook zouden moeten kunnen: trots zijn op wat bereikt kan worden in een democratische multiculturele samenleving.
Multiculti betekent niet, dat iedereen hetzelfde is. En een democratie betekent dat iedereen dezelfde rechten heeft.
Als je in de VS wordt toegelaten als immigrant, word je verwelkomd en gefeliciteerd met het toetreden tot de VS. Er wordt gezegd dat je je achtergrond niet moet verloochenen en dat je je kinderen over hun afkomst moet vertellen. Die mensen zijn blij en trots dat ze Amerikaan mogen zijn.
In Nederland moet je een integratie cursus doen en je aanpassen en je vooral niet onderscheiden. En in godsnaam niet "zeuren" over je afkomst. Het ligt in de lijn, dat immigranten zich dan ontworteld voelen en zich af gaan zetten tegen wat hen opgelegd wordt. De autochtonen voelen zich tegelijkertijd bedreigd, omdat de allochtonen hun normen en waarden niet overnemen.
Obama is het symbool: het kan wel.

Iris de moeder van het vriendje riep me vanmorgen over alle kinderhoofdjes toe: YES WE CAN!!!
En dat voor een Limburgse in Utrecht..