Vershoudfolie

Vers brood; dat is naast verse koffie toch wel een van de lekkerste geuren die ik in de morgen wil ruiken. Dus toen ik zaterdagochtend na het sporten (hongerig en behoeftig) in de buurt kwam van een Marokkaanse bakker die ieder uur vers brood bakt, fietste ik net zoals Donald Duck een gekringelde geursliert kan volgen, het verse brood tegemoet. Ik hou erg van eten en drinken en kan me daarin ook moeilijk beheersen. (Respect voor de Sonja Bakkeraars en aanverwanten.) Al het verse spul was heerlijk, bijna had ik genoeg aan alleen de heerlijke geur, maar iets moest het kwijlen stoppen. Het stokbrood was verrukkelijk. Ik realiseerde me dat ik eigenlijk al een lange tijd geen lekker stokbrood had gegeten. En de smaaksensatie hield niet op.

's Avonds heb ik voor het eerst echt verse sushi gegeten. Dat was ongelooflijk lekker. Bij zeewier denk ik altijd aan dat oude taaie rubber wat je op het strand vindt en dan ook nog onder een dikke laag olie of schuim zit. Maar vers gemarineerd zeewier is erg goed binnen te houden. Niet alleen vanwege de sake.

Het was een damesuitje. Dus toen we na het eten met onze dikke jas aan onder de warmhoudlamp zaten te roken op een terras van een cafe waar het binnen ook vast heel gezellig was (toch B.??), ging het gesprek al gauw over vrouwendingen.
Plastische chirurgie. Wat vind ik daar nou van?? Nou daar vind ik van alles van, ik ben hartstikke verslaafd geweest aan 'Extreme Make Over'. En met de beugel die ik op mijn 15e had, zo leerde ik die avond, ben ik ook een beetje een ervaringsdeskundige.

Los van beugels en echt noodzakelijke operaties moesten minderjarigen van ons nog even wachten en nu komt het; tot na hun veertigste... Want dan komt het verval echt en kan je er verstandig over nadenken. Ik doe niets anders sinds zaterdag. Want ik ben bijna veertig. Maar echt iets verstandigs kan ik er niet over zeggen. Mijn Spaanse schoonzus viel het dit weekeinde in Nederland trouwens erg op, dat er hier zoveel oude mensen waren. Dus er is zeker een markt voor kunstmatige versheid.

Wat mij wel zorgen baart is de verbotoxing van met name de media. Je schrikt je straks nog te pletter als er een onbespoten vrouw op tv is. En als dat het referentiekader gaat worden... Natasja Froger blijkt een welkome uitzondering tussen de gladgestreken koppen. Karakteristieke rimpeltjes en ook nog echt aardig. (Zo hoorde ik van een insider en ook natural beauty.)

Maar wat vind ik nou eigenlijk? Kijk, ik zag zondagochtend echt wel dat ik eigenlijk de hele week al veel te laat naar bed was gegaan. En het duurt ook steeds langer voordat ik bijgetrokken ben in de ochtend. Met angst check ik mijn benen op blauwe rivieren. Maar echt vers ben ik toch al niet meer, na twee kinderen en 39 jaar.

Gelukkig is zo'n vers stokbroodje erg lekker met blauw geaderde schimmelkaas en droge oude worst en een goede volle rode Bourgonge uit '69. Of een 40 jaar oude Port. Aan mijn antieke kloostertafel. In een ouderwets gezellig gezelschap. En met een bijna Abraham.