Daar gaan we

Zachtjes huil ik op de achterbank.
De muziek ontroert me.

Een kussentje in mijn nek en mijn verliefde zoon naast me. (Bijna zes en hij wil nog steeds met me trouwen) De oudste geniet voorin van de bijrijdertaken. Opgewonden ziet hij als eerste de gapende kloof tussen twee bergen verschijnen. Nog even en we rijden over de hoogste brug van Europa. Millau.

Ik probeer me te concentreren op sudoku's; het leidt me af van stress. Cijfers zijn zo neutraal, die roepen bij mij niets op. Logica. Het brengt wat rust in de kluwen in mijn hoofd. Alsof er ineens wegwijzers staan. Zenuwen, stress en paniek als ik naar buiten kijk. Hoog, hoger, hoogst.

Millau. Me voorstellend hoe de krantenberichten eruit zien als we van de brug gewaaid zijn. Vier kruisjes, bosjes bloemen, speelgoeddino's en speelgoedtreintjes op de plek waar de auto gevonden wordt. De muziek die gedraaid wordt op de begrafenis komt van de cd die nu in de auto klinkt. 'Come wander with me'. Door de klap stopt de cd precies bij dit nummer.

Godzijdank zitten we met zijn vieren in de auto. Ik moet er niet aan denken alleen over te blijven. Huilend van zielenpijn, kotsend de haren uit mijn hoofd trekkend, zou ik ze achterna springen. De wereld en de goden vervloekend over zoveel onrecht. Naar beneden vallend door wolken van voorbije toekomst en vervlogen dromen. Vallend langs nooit gekregen kleinkinderen van nooit ontmaagde zoons, die nooit machinist en paleontoloog geworden zijn.

Terug naar de sudoku's. We gaan op vakantie en dat is leuk.