Staren in Maastricht

Een majestueuze rivier adert door de stad. De Maas is gekroond met een prachtige oude brug.
Het parfum van zoete wafels krinkelt over de goed gesoigneerde mensen.

De herfstzon geeft een stad sowieso een koninklijke zweem. Maar Maastricht is met de grote parken, in ‘New Englandherfstkleuren’ wel héél prinselijk.
Oké, ik was niet in de zogenaamde A-wijken en de familie Krijnen heb ik godzijdank niet gezien.

Wij sliepen in een historische dorpskern, later bij Maastricht gevoegd: Ambiance. Het kerkhof daar was aangekleed met een lading bolchrysanten, waar de bloemenveiling van Aalsmeer jaloers op kan zijn. Bovendien zou de gemiddelde pastoor uit Brabant een reeks weesgegroetjes slaan bij het zicht van de stoet kerkgangers in hun zondagse kleren. Wezenlijk waar.
Ook mooi; de Heilige Mis in de Basiliek in het oude centrum van Maastricht. Alle echte kaarsen aan, wierook geurt over de gelovigen heen en achterin staat de man met de stok. Om de orde te handhaven. Herkenbaar aan zijn prachtige fanfarekostuum met Pluim op zijn helm.

Rituelen en ongeschreven regels. Direct herkenbaar ook voor een toeristische buitenstaander als ik. Toch leek ik even een van hen. Niet alleen, omdat ook ik (als oorspronkelijk Protestantse) een kaarsje in de kapel ‘Sterre aan de Zee’ aan ging steken. Ik begreep niet direct waar dat gevoel vandaan kwam. Maar nu snap ik het. Iedereen lijkt een buitenstaander/ toerist / voorbijganger in Maastricht. Ook de bewoners. Het zal wel anders zijn als Andre Rieu optreedt en als het carnaval is.

Maar zonder dat: een heerlijke stad om in rond te mijmeren onder de herfstzon en om over de goudbebladerde paden te flaneren. En om weg te zwijmelen bij de betaalbare panden die op de ramen van makelaars prijken. Want zou je nog een buitenstaander zijn als je daar woont? Ja, zo vertelde onze gastvrouwe van het plaatselijke Bed and Breakfast. Zij mag niet op de begraafplaats in het centrum tegenover haar huis begraven worden. De oudste rechten liggen bij de oorspronkelijke bewoners.

Gelukkig heeft ze nu wel het beste zicht op de bloemen. Als een soort van supporter op de publieke tribune.
Maar mooi hoor dat décor en die toneelstukjes….