Up

Na tien minuten welden de tranen al in mijn ogen.

Meestal zie je pas aan het einde van de film, waarom de hoofdpersoon doet wat hij doet.
In up wordt je echter direct meegenomen in Carl’s herinnering, welke uiteindelijk een droom geworden is.
Een tere liefdesgeschiedenis vol dromen en tederheid in animatie verbeeld.
Zodanig dat menig ‘roze Disneydraak” er nog wat van kan leren.

Carl is sinds het overlijden van zijn vrouw een ‘grumpy old man’.
Zo’n buurman waar je vroeger als kind niet durfde aan te bellen, maar waar belletje trekken juist extra spannend was.
Carl zit het liefst binnen, denkend aan zijn vrouw. Hun gezamelijke dromen zijn met haar gestorven..
Als een ware droomreiziger ontloopt Carl de werkelijkheid.
Maar dan staat de realiteit voor de deur en hij ontmoet Russel: een kleine gedreven padvinder.
Russel is druk bezig met zijn eigen verlangen: een oudere helpen.
Voor een extra badge op zijn uniform.
De oude mopperpot wil eigenlijk het liefst in zijn melancholie verzwelgen, maar Russel trekt hem er langzaam uit.

Het levert prachtige en ontroerende conflicten op.
Als Carl zijn verdriet een plekje kan geven en zijn droom los laat, vinden Carl en Russel elkaar.
En genieten ze in de realiteit van gewone dagelijkse dingen.
Hoewel je een geparkeerde zeppelin op een invalideparkeerplaats niet echt realistisch kunt noemen..
En dan nog: Heeft niet ieder zijn eigen perceptie van de werkelijkheid?

Na Up zong de hele tijd ‘Ik geef je een roosje mijn Roosje’ in mijn hoofd.
Om even bij weg te dromen en of te huilen…