Dansen met beelden (Waltz with Bashir)

Sponge Bob is de Gumbah onder de tekenfilms. Ik vind het afschuwelijk lelijk om naar te kijken en kan daarom de humor ook niet echt zien. Mijn kinderen zijn er echter dol op. Niet op Gumbah gelukkig; maar op Sponge Bob.

Vandaag ben ik met mijn mijn kleine cultuurbarbaartjes naar het Holland Animation Festival geweest. En gelukkig: ze houden ook van mooi gemaakte dingen! Mama was ook impressed. Zo bijzonder, dat mensen van over de hele wereld universele mooie dingen kunnen maken en dat dan ook nog eens doen. Beeld en muziek lijken daarin weinig grenzen te hebben.

Ik heb ook de openingsfilm van het festival gezien. Een animatie voor volwassenen: Waltz with Bashir. De film was avondvullend en als je dat te kort vond kon je er nog een heel festival over napraten. Een heel volwassen thema ook; ik ken weinig speelfilms die dit thema zo integer hebben behandeld.

De film gaat over een man die zijn eigen aandeel in de oorlog niet meer kan herinneren.
Daarom gaat hij langs bij zijn oude collega's uit de oorlog.
Middels flashbacks vertelt ieder zijn verhaal.
Geteistert door herinneringen/ nachtmerries en de keuzes na de oorlog.
De hoofdpersoon vraagt en laat het zich vertellen.
Uiteindelijk komt hij bij de meest verschrikkelijke gebeurtenis waar je getuige van kunt zijn.
Zijn aanwezigheid wordt hem verteld.
Totdat hij het zich herinnert, dan worden de tekeningen echt gefilmde beelden. Alsof je ineens in een documentaire zit. De realiteit.
Je begrijpt direct waarom hij ze verdrongen had.
En toch moet iedereen dit zien.

De Sponge Bob Marathon op Nikelodeon is gelukkig bijna afgelopen en Godzijdank zijn bij ons thuis de werkelijke beelden een stuk gezelliger.

Waltz with Bashir draait door heel Nederland in de bioscoop.
Voor deze animatie moet je 16 jaar zijn.