Kom hier dat ik u lees

De boeken van Griet op de Beeck lijken geen marketing nodig te hebben. Ze worden onderling aangeraden en doorgegeven. En toch hoor er je weinig tot niets over in de media. Hoe kan dat? En hoe komt het dat haar boeken bestsellers zijn? Op twitter werd genoemd dat de bindende factor Cora Kemperman zou zijn. Daar herken ik mij absoluut niet in. Wel denk ook ik dat het grootste deel van haar lezers vrouwen zijn. Echter de meeste lezers zijn überhaupt lezeressen. Desalniettemin is het interessant om de metafoor aan te houden en te onderzoeken welke winkel/welk merk beter past.

Zelf lees ik erg veel. Ik ben geen snelle lezer. Ik neem woorden in mij op, heb herhaal zinnen, vouw hoekjes aan bladzijden die mij raken. Tot grote ergernis van mijn man, die zijn boeken nog net niet met handschoenen aan leest. Mijn beide boeken van Griet Op de Beeck zien eruit alsof het mijn agenda’s van de middelbare school zijn. Gevouwen in de rug en uitgewaaierd aan het uiteinde van de pagina’s. Het zijn namelijk boeken om personaliseren en te merken.
Los van het levensverhaal dat zij kan vertellen, dat kruist met die van anderen, hoe zij meerzijdig partijdig, zonder oordeel, haar personages kan beschrijven, zodat je niet iemand hoeft te haten maar dat je je als lezer herkent in het leven an sich. Dat wil zeggen het lijden en het onvermogen dat onlosmakelijk met een persoonsontwikkeling samenhangt Het gaat over het beschadigen van persoonlijkheden vanuit niet beter weten: kapot, stukker, stukst en dan gewoon doorleven.

Kortom het gaat over verlangen. Over heimwee naar je dromen. Over gewiegd willen worden en dat bij de verkeerde mensen te zoeken. Over gezien willen worden. En dat is iets wat ieder herkent. Dat hele basale gevoel waar alles om draait: ‘Zie mij.’ Het gaat over de zoektocht om voor jezelf te kiezen, ondanks jezelf. Over vrijheid. En over durven houden van.
De kracht van Griet Op de Beeck zijn de woorden die zij neemt om haar verhaal te vertellen. Het Belgisch waarin zij verhaalt. Het zachte dat het harde verwoord. Griet opent ogen, deurtjes die je dacht gesloten te hebben en je laat het toe omdat haar zinnen woorden aan een innerlijke pijn geven. Haar boeken zijn helend en helpen dragen. Ik vind dat zij schrijft als een dichter. Het is een genot haar gekozen woorden te lezen. Het zijn boeken die je als je ze uit hebt even op je hart drukt. Zij bereikt wat kunst en natuur kunnen bieden: Troost.

“Was het een fijne vader?’
‘Een klootzak, ‘zegt Marcus, ‘maar die mist ge dus niet minder, blijkbaar. Misschien zelfs meer, omdat ge ook nog moet missen wat ge altijd al tekort zijt gekomen.’ Hij stopt een koekje in zijn mond, en neemt er meteen nog een.”
Uit: Kom hier opdat ik u kus Pag 169

Wat zij ook retegoed doet is dat het verhaal niet verdwijnt in ellenlange beschrijvingen. Bam je zit erin, direct, met je gevoel. In het personage. Uiteraard kan zij dat doordat zij zich het schrijven eigen gemaakt heeft in de theaterwereld, waarin het draait om dialoog om personages. Ik zou bijvoorbeeld niet weten hoe hun huizen eruitzien. Je kan het verhaal dus naadloos in je eigen referentiekader plaatsen.

Om terug te komen op de metafoor om de lezers van Griet op Beeck te categoriseren als Corakempermandraagsters, dat lijkt mij te exclusief en ik herken me niet in de te grote gewaden. Ik zou eerder kiezen Voor C&A of V&D hoewel ik zelf meer naar de H&M ga of liever nog de Hema.
Ja de Hema, dat is ook een winkel die heimwee en verlangen oproept als je ontworteld bent en op zoek bent naar een nieuwe nestgeur. Ik hoor het van alle emigranten: ‘Ik mis alleen nog maar de Hema.’ Omdat het alles omvat. En er altijd iets past en herkenbaar en onmisbaar is en het er naar vroeger ruikt. Omdat je gevoel kennelijk niet zo bijzonder is als je dacht, het blijkt een gemene deler en door de juiste formule nog draagbaar ook.