Jongleren achter de schermen voor een hooggeëerd publiek


Ik houd helemaal niet van clowns. Ik vind ze over het algemeen irritant en lelijk. Die eeuwige rode neus en een veel te grote geruite broek? Ik begrijp het gewoon niet. Ik kan zelfs wel zeggen dat ik clowns haat. Ik heb het ook in mijn testament laten zetten: mocht ik mijn verstand verliezen - wat al erg genoeg is - dan wil ik zelfs geen cliniclown aan mijn bed. Ik wil geen aantekening ‘agressief’ krijgen en in een dwangbuis geregen worden, wat in het geval van een cliniclownconfrontatie onvermijdelijk gaat gebeuren.
Maar er is iets bijzonders gebeurd.
Ik ben verliefd.
Ik ben verliefd geworden op Danny Ronaldo.
En Danny is een clown.
En daar moet ik nog steeds een beetje van bijkomen.
Zucht.

Was het de enigszins Fellini-achtige setting? Was het juist die specifieke vervlogen romantiek zoals je die op De Parade verwacht, maar dan net niet ziet omdat allerlei hippe mensen in je beeld staan? Was het de sfeer zoals John Irving die zo goed kan beschrijven en die daar alom aanwezig was? Was het de zigeunerachtige viool/accordeon en zwaaiende-rokkensfeer, die je allang niet meer op het kamp tegenkomt?
Of waren het zijn prachtige grote reebruine ogen? Hij keek mij recht aan toen hij verontschuldigend voor zijn onhandigheid het publiek in keek. Hij bleek alle instrumenten foutloos te kunnen spelen, evenals zijn familie en als de artiesten die aan zijn komen lopen bij Circus Ronaldo en zijn blijven plakken. Hij kon ook nog koorddansend met die instrumenten jongleren. Op zijn veel te grote schoenen, die hij overigens goed kon hebben. Ze stonden prachtig bij zijn dromerige slaapkamerogen en vrolijk dansende donkere weelderige lokken. En ik heb gelachen. Ja echt waar. Tot mijn ontzetting moet ik toegeven, dat er een soort van ontspannenheid over mij heen kwam en dat ik een kinderlijke vreugde heb ervaren in een circus.

Misschien omdat er over deze artiesten toch ook een vleugje Breughel (‘vreemde drollen ende seltsame grillen’) lag. Ik kan de onvolmaaktheid van de mens wel waarderen. Helemaal als de instincten van de underdog de overhand gaan nemen in de intriges van het drama. Wat hier bij uitstek het geval was.
De setting was geweldig: de theatercircusvoorstelling bestaat uit twee delen. Als toeschouwer zie je aan de ene kant de voorstelling zoals die voor het publiek bedoeld is en aan de andere zijde zie je het verhaal erachter. In de pauze wissel je van plek. En dan zie je wat je voor de pauze nog niet kon zien.
Het geniale van de voorstelling zit in het talent en in de timing van de spelers/artiesten en in de afwisseling van voorspelbaarheid met totaal onverwachte dingen.
Juist na de pauze ervaar je dat wat je niet gezien hebt, toch anders is dan verwacht. Dat had ik niet verwacht.
Veel talent, humor en ook aan het einde, stille ontroering. En natuurlijk liefde!

Ik ga in ieder geval mijn testament veranderen, er is een clown die juist wel in het genezingsproces betrokken mag worden, al krijg ik dan wellicht een andere aantekening.

Circus Ronaldo met Circenses Van woensdag 6 tot en met zondag 10 oktober Na afloop: Vlaamse Afterparty Circustent terrein Westergasfabriek, naast Pacific Parc Entree: 22,50 euro (één rang) Leeftijd: vanaf 12 jaar
Voorverkoop via www.koeioneur.nl