For the love of God

'Drie keer naar het Centraal Station alstublieft.'
Ondanks dat mijn jongste kind totaal in paniek raakte, omdat de tramdeuren dichtgingen terwijl zijn moeder nog in moest stappen en hysterisch begon te gillen, heb ik, nadat omstanders ingrepen en de deuren weer open kregen, beleefd drie keer mijn strippenkaart af laten stempelen. De 'tram-gastvrouwe' die het hele tafereel aanschouwd had, keek mij toen al vol minachting aan.

We reden richting Dam. En we sloegen af...'Huh'? Ik dacht nog even, dat de tram een bochtje maakte, maar nee... De tram ging niet naar CS.
Ik vroeg haar, waarom ze niets gezegd had... Ze kreeg het helemaal benauwd; woedend hapte ze naar adem en in het plat Amsterdams werd mij de les gelezen; Ik stapte toch zeker ook niet in een trein zonder te kijken waar hij heenging en wat dacht ik wel en..!!! en..!!!! Verbazend kalm reageerde ik op haar tirade: 'Maar ik ben toch een klant die bij u een strippenkaart laat af stempelen. Dan is het toch normaal dat u mij erop wijst dat mijn bestemming, niet de uwe is?' En de trambitch werd boos. Ze leek nog het meest op een ontploffende travestiet die een pot Amsterdamse uien uitkotst.

Gelukkig gingen de deuren open en wachtte ze dit keer lang genoeg met het sluiten van de deuren, zodat er niet nog een trauma bijkwam.
Flabbergasted (ik ken geen Nederlands woord dat mijn gevoel van dat moment beter kan omschrijven) stonden we in een koude hagelbui.

Later in de trein heeft het slachtoffertje zijn jas, muts en sjaal krampachtig aan gehouden, zonder mijn hand los te laten. Bang om te laat bij de deuren aan te komen. Hij slaakte een zucht van verlichting toen we thuis waren.

Wij de provinciaaltjes waren naar de schedel van Damien Hirst gaan kijken. Stoere kunst, ook voor jongetjes. Wat ze ervan vonden?
'Alsof er een golf van mooiheid over ons heen kwam.' (8jr!)

Ikzelf ben blij dat wij uit konden stappen en niet vastgesjagrijnd zaten in een tram, die niet eens bij het CS stopt, zodat er een golf van mooiheid over ons heen kon komen.