Dusk (the beginning of dark in the evening)

De foto’s zijn overweldigend mooi. De basis is zwart, sjiek en klassiek. Het eerste wat ik dacht was: wat knap geschilderd, het lijken wel foto’s. Geschilderde foto’s. Geen idee hoe hij dat gedaan heeft. Het zal wel met korrelgrootte en asa’s en de 'gelatin silverprint' te maken hebben. De foto’s krijgen mede daardoor een zeer intense uitstraling. Ze zijn geregisseerd, uiteraard. Maar gek genoeg vergat ik dat direct toen ik voor de foto’s stond. Ik werd meteen gegrepen door het verhaal in de foto. De ene foto hield op, waar de andere begon. Maar niet op een logische manier.
‘Het hoeft niet logisch te zijn, als het maar klopt’, zeiden mijn vrienden en ik vroeger altijd. En dat doet het. De geschiedenis waarin hij ons meevoert, klopt als een bloedend hart. De ogen staren zwart, leeg en vol tegelijk een onpeilbare diepte in. Eenzaamheid, treurnis en verlangen. Het zijn maar een paar foto’s en toch is dat meer dan genoeg. Want de film gaat verder waar de foto’s ophouden. De prachtige moeder zingt het treurigste slaapliedje ooit, het matroosje op de gang probeert het verdriet niet te horen en overstemt het gehuil van de baby met zijn stuiterende bal. De afstand in het statige gezin lijkt even te verdwijnen, als Joshua de foto van zijn vader aan de muur aan diggelen heeft geschopt met zijn bal. Tranen vallen in het gebroken glas, maar als hij zich omdraait is de afstand leger dan ooit.

Dusk een ‘must see’ van Erwin Olaf.
Tot 10 oktober in de Flatland Gallery In Utrecht.

Over Flatland:
De zon scheen en de aankomst bij de gallerie was daardoor idyllisch en rustgevend. Flatland bevindt zich aan het soort binnenplaatsje waar iedereen wil wonen. Wat je doet denken aan voorbije jaren en jeugdherinneringen van je ouders. Er wortelt een prachtige oude plataan in het midden van de kleine stadsoase. Vroeger stond er een klooster las ik op het informatie bordje.
Diezelfde zon bemoeilijkte het me om de foto’s goed te kunnen bekijken. Met een kleine ingreep voor de ramen kan dat verholpen worden. Ook vond ik het behoorlijk storend dat de film juist naast het kantoor van de gallerie draaide. De gesprekken overstemden het geluid en ik heb het slot niet kunnen horen.
Desalniettemin neuriet het slaapliedje door in mijn hoofd en hangen de beelden aan een muur in mijn geheugen.

Voor de thuisblijvers, nagenieters en 'Olafhongerigen':
http://www.erwinolaf.com/

En ook doen: de site van Flatland bezoeken voor meer prachtige beelden. Heerlijk online genieten op een druilerige herfstdag.